Minik, esmer ve tombul bir oğlan çocuğu idi vaktiyle.
Bebek iken çevresinden çokça ilgi görmedi.
Hatta gereğince sevgi de görmedi.
Zihin melekeleri vasata yakındı.
Bu nedenle eğitim ve öğretimden nasibini alamadı, yeterince öğrenim görmedi.
Ama fizikman güçlüydü
ve güç gerektiren işlerde dikkat çekiyordu.
Durumu depresif bir görünüm olarak tanımlanabilirdi;
mahcup ve çekingendi.
Gel zaman git zaman, yetişkin bir insan oldu.
Saygın bir meşgale buldu.
Böylece bedeni doğrulmaya başladı.
Hep yere bakarak yürürken,
artık önüne bakarak yürüyebiliyordu.
Derken ailesinin destek ve yardımlarıyla
kendine uygun bir eş bulundu
ve evlendi.
Artık daha da dik yürümeye başladı.
Derken tıbbî destekle bir oğlu oldu.
Çok çok sevindi, mutlu oldu.
Artık eski o değildi.
Yaşama umutla sarılan,
bilhassa oğlu ile gurur duyan
bir kişi oldu.
Artık değil başı önde;
yürürken göklere bakan
bir karakter oldu.