İnsan bilinci aslında kötülerle, kötülüklerle hiçbir zaman birlikte yaşamak istemez. Kaldı ki sürekliliği olursa acı veren anıların bilinçle yaşanmasını insan asla istemez. Tam aksine, onları şiddetle unutmak ister.
Bilinç, acı veren anıları bilinçsizce şoklayarak unutulmaya mahkûm eder. Bundan sonra unutulmaya mahkûm anılar, bilinçaltı dünyasında barınak sağlarlar kendilerine. Ama orada da bireyi rahat ettirmezler.
İstenmeyen davranışlarla, suya batırılan toplar gibi yüzeye çıkmak isterler. Bu durumda bilinçle bilinçaltı çatışmaya girer.
Çatışmada bilinç başaramazsa eğer, ruh sağlığı tehlikeye girer. Kişi hayli bunalır bu gelişmeden ve ya tıptan yardım ister veya mecbur bırakılır tedaviye.
Bütün bunlara gerek kalınması istenmezse eğer, bir eğitim sisteminde insan beyni bilgi ile beslenirken ruh da beslenmeli beraberinde.
O zaman tamamlanmış olur ancak sağlıklı düzen.