Düşünmek ya da konuşmak...
İstemesek de kaderi, özgür olma ve özgür yaşama sevdamıza halel gelmesin diye geriye iteriz kaderi...
Ama kader bir vakıa...
Kader, dayanacağımız son çaredir.
Uğraşla beklediğimiz olmaz, hiç beklemediğimiz vuku bulursa kader dememekten nasıl imtina edebilir insan?
Sırf özgürlük inancımızı savunmak için kaderi nasıl yok sayabilir ki insan?
Sadece bir teselli olamaz kader.
Kader bir vakıadır...
Hatta hakikatin ta kendisi.
Yeter ki düşünce özgürlüğü sekteye uğramasın.