İlle de karşılığını almak niyetiyle iyilik yapmaz iyi yürekli bir insan. İyi insan, iyilik yaptıkça ve iyilik yaptığı bireyleri mutlu hissettikçe emsalsiz bir mutluluk yaşar.
Bir iyiliğe muhatap olan bireyin, iyilik sahibinin kim olduğunu bilip bilmemesi önemli değildir. İyilik hedefini bulmuşsa, iyilik yapanda bir huzur oluşur sonuçta. Bundan büyük mutluluk olmaz hayatta.
Hatta görmese de, bilmese de iyiliğe mazhar olan kişiyi, bir iyiliksever insan karşılık beklentisinde olmadığından önemsemez. Demez mi insan yeri geldiğinde zaman zaman: “İyilik yap, denize at; deniz bilmezse Hâlık bilir” diye...
İşte iyilik denilen budur, diye haykırmak geçmez mi insan olanın içinden?
Böylesine iyi insanlar varken dünyada, göstere göstere, adeta ilan edercesine iyilik rolü oynayanlara ne demeliyiz Tanrı aşkına?
Bence böyle insanlara “iyi insan” demek büyük hata. Aleni bağışta bulunmak niyeti ile gösteriş yapan insanlar asla takdiri hak etmezler.