Var mıdır aşk kadar, sevgi kadar birleştirici ve büyüleyici bir başka duygu? Üstelik bed duyguları, her türlü kötülüğü defedici. İyilikle ne kadar dostmuş sevgi. Bu demek ki aşk tamamen ahlaki.
O halde düşünemez mi insan, sevgi ile, aşkla yoğun oldukça bir ülkenin insanının kötülüklere karşı mücadelede en büyük silahı, hatta silahların en etkilisi aşkın yoğunluğu olmasın ki...
Öyleyse mutlu bir yaşam için ne kadar önemliymiş insan ilişkilerinde yer alan aşk ve sadakatli sevgi.
Niye en güzel şiirler ve en büyüleyici şarkılar özlem dolu, hasret dolu ve hüzünle yoğrulmuş? Niye insanoğlu hep sevinci yaşamak isterken hüznü de yaşamayı ihmal etmiyor? Niye aşkı hüzünle yaşamaya meyyal ve hevesli?
Çünkü aşk hüzünle ikiz kardeşler gibi.
Dememiş ki büyük şair Ahmet Haşim:
"HÜZNÜ (MELALİ) SEVMEYEN NESLE AŞİNA DEĞİLİZ."