Kolaydır küsmek veya kavgalı olmak. Kırgınlık yaşamak, icabında karşılaşınca istemli veya istemsiz olarak yüz çevirmek başkalarına. Bir de üstüne üstlük uzun vadeli küs kalmak. Bir de ismi anılınca veya sözü edilince muhatabının öfke duymak. Küs yaşamak başkasıyla.
Neden?
Niye küskün olsun ki?
Saçma...
İnsanın insana reva gördüğü haksız bir ceza. Yakışmıyor insana.
Sorun olacaksa kısıtlayabilir başkalarıyla ilişkilerini. Daha az buluşur veya daha az konuşursunuz, küsmek yerine. Saçmalık değil mi küsmek?
Bir süre sonra rahatsız olacak olanlar küsüşenler değil mi? Kimi mutlu eder ki küsüşmek? Huzursuz olsun veya huzursuz etsin başkalarını. Zevkli mi küs yaşamak?
Düşünse insan biraz, küslük denilen olayın çözümü zor olmayan basit bir abartı olduğunu kolayca anlayacak. Bir öz eleştiri uygulasa kendine insan, belki de kendi de gülecek bu anlamsızlığa.
Çoğu kez anlaşmazlık sebebi incir çekirdeğini bile doldurmaz. Üstüne üstlük olayı gurur sorunu yapmak bence boşuna. Abesle iştigal...
Yeter ki siz kendinizi küçümsemeyin, başkaları da sizi küçümsemez.
Mutluluk bir bakıma insanın insanla dostluk içinde yaşaması değil midir?
Anlaşmanız zor ise bir başkasıyla, mesafeli olmak sorunu çözer...