Hareketli bir şerit misali gözlerimin önünden geçerken süratle, o müstesna anılarımı durdurup yeniden yaşamak istedim... Özellikle, beni yaşamım boyunca çok etkileyenlerini...
Onları değerli resimler gibi çerçeveleyip başucumda sabitlemek ve her Allah'ın gününde bıkmadan usanmadan, doyasıya seyretmek, tüm doyumsuzluklarıyla birlikte...
Durduramadım tüm çabalarıma rağmen...
Geçip geçip gittiler...
Ve ben hep aynı heyecanlı bekleyişle dönmelerini bekledim... Defalarca... Dönmediler... Dönmediler.
Acaba dönmek mi istemediler?
Belki gözlerimin neminden diye kurulayıp gözlerimi, netleşmesini bekledim gözlerimin. Ama ne çare...
Nafile bekleyişler, nafile çırpınmalar... Onlar ruhumun derinliklerinde gömülüp kalmayı yeğlediler...
Ömür boyu sürse de bu bekleyişler, seni ve senin kadar güzel anılarını dilediğimce yaşamakla yaşamın belki de tek mutluluğunu, istesen de istemesen de, kararımdır, devam ettireceğim.
İstersen bunun adına sonsuzluk de...
Benim yolum oraya gider.