Zaman bazen olabildiğince kıt, yetersiz... Dakikanın, hatta saniyenin önemi olur...
Bazen de geçmesini beklersiniz zamanın. Saatler sanki durur... Bitmez tükenmez saatler, günler, haftalar, aylar ve yıllar...
Hele dört duvar arasında geçmeye mecbursa yaşam, zaman sanki yerinde sayar, dona kalır.
Mutluluk içindeyken hele ve zamanın geçmesini istememenize karşın, bir solukluk olur zaman... Ve söyletir insana:
"Heyhat, ne çabuk geçmekte zaman..."
Ya elem ve ıstırapla geçen yaşam... Bitmez tükenmez zamanı ve acılarla kıvranmayı bir türlü sonlandıramaz...
Görecelidir zaman.
"Devam." dersiniz, geçer gider...
"Dur." derseniz zamana, ama durmaz.