Yaşamı boyunca insan, yaşam sahnesinde kendine sunulan rolünü oynar, tamamlar ve rolü bittiğinde yaşam sahnesini terk eder.
Kimi insan, doğuştan gelen mizacı temelinde ve yaşam boyunca kazandığı davranış biçimlerini de mizacıyla amalgam ederek kendine özgü bir kişilik oluşturur.
Böylece yaşam sahnesinde bizzat kendi kişiliğinin rolünü oynayıp yaşamını tamamlar.
Ama birtakım insanlar da var ki zayıf kişiliklerine ilaveten, hayalini kurduğu daha mükemmel davranışları içeren taklidi bir kişilikle yaşam rolünü oynar ve tamamlar.
Onlar yaşam süresince doğal görünmezler.
Kişilik bütünlüğüne, olmasını istedikleri rolleri sentezleyip kendilerini çok az ifade eden bir kişiliğin ağır yükünü taşırlar.
Ancak bu yapay yük yaşam sahnesine taşındıktan sonra, doğal kişilikleriyle dünyadan göç ederler.
Kabul etmek gerekir ki tek ve doğal kişilik, eğitim idealinin de bir hedefidir.
Birden fazla kişiliği taşımak psikopatolojik bir olaydır.
Bir kişilik hastalığıdır.