Hayallerim durakladı birden, belki de aniden...
Minik bir tekneye sığmışım iri gövdemle. Batıp batıp çıkıyorum engin denizlerde.
Minnacık bir tekne... Kalp kadar minik, kalp kadar duyarlı, hem de sımsıcak, hatta umut saçan...
Karaya nispet bağışlayıcı, yumuşak...
Karada aldığı seri darbeleri hiç unutmayacak gibi; bezgin ve üzgün, bir aşk darbesi yemişçesine yorgun, umutsuz...
Ne var ki, yepyeni bir yaşam savaşına sil baştan başlamak için son derece hevesli...
Ve sonsuzluğa yol almış bu tekneciğe tüm yaşam umutlarını alelacele yükleyip bir an önce yola koyulmaya...
Ulaşacağı yepyeni bir yaşamda ve acemice yaşadığı eski hayatından aldığı derslerin öncülüğünde, dünyada bulamadığı mutlak mutluluğu yeni yaşamında bulacağı umutlarıyla...
Artık geriye bakmadan, yepyeni aşklara yelken açmak üzere...
Elveda, yaşam denen yalanı gerçek kılan eski dostlar, eski aşklar...
Elveda...
Her şeyin daha güzel olacağı umutlarıyla...
ELVEDA