Bugün yeterince ilgi duymadığımız toplumsal rahatsızlıklar, yüzyıl başındaki felaketlerin dünyayı daha kötü tehlikelere düşürmesinden kaynaklanır. Bunların başında Türkiye’de henüz etkisini fazlaca görmediğimiz küresel ısınmanın, dünyada yaşamı sona erdireceği gerçeği var. Bu olguyu tekrarlamak gerek. Çünkü evrensel değişim bizim kontrol edebileceğimiz bir şey değil.
Dünyanın tümü küresel ısınmanın etkisini azaltmayı ve bunun nasıl yapılabileceğini düşünüyor.
Kentlere dökülmüş yoğun kalabalıkların, yaşadıkları doğaya yaptıkları öldürücü etkiler bütün dünyada tartışılıyor.
Bizim ülkemizde de daha geç olmadan bu tip analizlerin yapılması; sorunların ve çözüm önerilerinin tartışılması gerek.
Burada ilk sorun halkın karnını doyurmaktır. Anadolu gibi büyük bir ülkenin su kaynakları kuruduğu zaman ve devletin parasal gücü azaldıkça, ülke için çözümlenemeyecek sorunlar çıkacaktır. Paramız yetersiz olursa, muhtaç olduğumuz enerjiyi de satın alamayız.
İlk yapılacak tarım reformu
Oysa bizim ülkenin yeteri kadar enerji kaynağı var. Ne kadar hızlı adımlar atılırsa o kadar çok insanın fakir ve aç kalmasına engel olunabilir. Bütün bunları hızla yapmak için bütün halkın örgütlenmesi gerek. İlk yapılacak şey tarımsal reformudur. Parasız bir ülkenin dışarıdan tarım ürünü satın alması, kısa vadede avantaj gibi görülse de uzun vadede çok tehlikeli sonuçlar doğurur. Önce fakirler, sonra yaşlılar bu durumun kurbanı olacaktır.
Burada ilginç olan, Türkiye’nin içine düştüğü krizin çareleri ile küresel ısınmaya karşı ilk çarelerin neredeyse aynı nitelikte olmasıdır. Seçimde bu gelişmeler ve çarelerinden kimse söz etmedi. Çünkü entelektüel ortam buna olanak vermiyor. Avrupa’da bazı yazarların ‘demokrasi insanlara bekledikleri özgürlüğü getirmedi’ demeleri bir gelişmeyi dile getiriyor.
Herhangi bir ülkede kalabalıkların karın doyurmak için kentlere koşmalarının, ülke, kentler ve insanlık için büyük bir dengesizlik yarattığını kendi ülkemizde de izliyoruz. Kentleri geliştirmek için yapı üretimini halka göre planlanmak zorundayız. Fakat İstanbul gibi bir kentte, boş kalan arazilere gökdelen ve çarpık yapılar yapıldığından, bu durum tarlaların boş kalmasına ve işsiz kalacak milyonların kentlere akmasına neden olmuştur.
İnsan cinsi yok olabilir
Ülkemiz planlama, akıl ve bilgi istiyor. Toplumların şimdiye kadar ürettikleri yöntemler bilgiye dayalı. Toplum uygarlığı, bu uzun sürecin disiplinli çalıştırılmasına bağlı. Bu da toplum tarihinin yarattığı kültürün gelişmişliğine bağlı. Şimdi insan cinsinin yok olması söz konusu.
Yok olmadan gelecekteki kuşaklar için daha yaşanabilir bir ortam yaratmamız gerek. Bizden sonraki insanlığa, insani bir miras bırakmalıyız. Bu durumu tarihe bir ün bırakmak için değil, insanın kendi cinsine karşı yapacağı son bir jest olarak düşünebiliriz. Bu yazının içeriğini anlayanlara çok sorumluluk düşüyor. Kuşkusuz bu satırlar sadece bir hipotezdir. Tarih bazen eğri, bazen doğru bir hikayedir. Bundan sonrası için açlık ve susuzluk tehlikesinin Türkiye’de söz konusu olmaması gerek. Bizim yapabileceğimiz, bugünden başlayarak bir mutluluk ortamı yaratmak için geleceği planlamaktır.
