Seferi insanlar var, seferi topluluklar...
Onlar sefere alışmışlardır.
Bir yerde duramazlar.
Doğdukları topraklar onlar için yeterince çekici değildir.
Onlarda vatan duygusu ya meçhuldür ya da sadece bir söylem olarak kalır.
Önemli olan yeni bir yaşam kurmaktır; sosyal değerleri biraz karmaşık olsa bile...
Çoğu zaman kötülükten uzak dururlar.
Yerleştikleri yerden göçtükten sonra geri dönüşleri pek olmaz.
Zaman zaman evlatlarını bile zorunluluktan terk ederler.
Ama onlardan asla kopmazlar.
Gün gelir, koşullar uygun olduğunda çocuklarıyla yeniden kavuşurlar.
Yine de her zaman hasretle yeniden yüzleşebileceklerini bilirler.
Bir garip yaşamdır seferilik...
Seferilik onların ruhlarında vardır.
Hasretliğe dayanıklıdır onlar.
