İnsanoğlu ne kadar mükemmel veya mükemmeliyetçi olmak için çırpınsa da olmuyor.
Çünkü insan sosyal bir varlıktır ve farklı sosyal çevrelerin değer yargılarıyla koşullanarak sosyal kişiliğini oluşturur.
Sosyal çevre, benimsediği değerlerle bireylerin davranış biçimlerini yönlendirmektedir.
Siz aklın yolunu tercih edip mükemmelliği arasanız, hatta mükemmel davranmak isteseniz bile, toplum çoğu zaman kendi değerlerini yaptırımlarıyla bireylere dikte eder.
Örneğin evladınızın istihdamı meselesini ele alalım.
Normal prosedür ve mükemmel olan çözüm nedir?
Yasalara bağlı davranmak; kadro boşaldığında münhal ilan edilmesi, ilan edilen koşullara uyanların başvurularının kabul edilmesi, tarafsız bir sınava girmeleri ve yarışarak kazanmalarıdır.
İşte mükemmel olan budur.
Peki mükemmel olmayan nedir?
Torpil...
Mesela mülakatla kayırılarak işe alınmak, sınav sorularını önceden elde etmek veya başka yollarla haksız avantaj sağlamak...
İşte bu sistem bir nevi sosyal dejenerasyondur.
Popülizmin ve kayırmacılığın geçerli sayılmasıdır.
İnsanın hedefi birdir: Mükemmel olmak.
Mükemmeliyetçilik...
Ama bu mümkün olabiliyor mu?
Bence:
Hayır... Hayır... Hayır...