Sevilmek gurur vericidir, sevmekse heyecan...
İnsanoğlu ömrü boyunca bu duyguları birlikte yaşar.
Bir anne düşünün; daha doğmadan evladını sevmeye başlar.
Ve bu sevgi, koşullar ne olursa olsun asla yok olmaz.
Sevgi denilen duygu, elbette birçok duygu gibi zamanla geliştirilir ve çeşitlendirilir.
Ancak salt anlamda sevme duygusu öğretilen bir duygu değildir.
Sevmek, spontan davranışlardandır.
Zoraki sevgi olmaz.
Hiç kimse bir başkasını sevmeye zorlayamaz.
Sevilmeye gelince...
Sevilmeyi gurur verici bir duygu olarak tanımlamak yanlış sayılmaz.
Çünkü sevilmenin içeriğinde, takdir edilme gibi çok önemli bir sosyal gereksinim vardır.
İnsan, beğenilmek ve takdir edilmek adına büyük çaba gösterir.
Kendini geliştirmek açısından en önemli motivasyonlardan biridir gerek sevilmek gerekse takdir edilmek.
Bu amaçla insan, yaşamı boyunca yeteneklerini en verimli şekilde kullanmaya çalışır.
Ama normalde insan, sevildiği veya takdir gördüğü için şımarmaz.
Şımarması normal sayılmaz.
Çünkü bilir ki hiçbir başarının sınırı yoktur.
Doğrudur; sevilmeden, takdir edilmeden yaşamak zordur.
Ama bilinmelidir ki sevmesini bilmeden sevilemez insan.
Kendinden başkasını sevemeyen kişi narsisttir.
Ve böylesi insanlar, sevilmeyi hak etmekte zorlanırlar.