Ben değildim isteyen zamansız solsun güller...
İstemedim küsüp de vazgeçsin bülbüller harika ötüşlerinden...
Ne zaman gözüme çarpar bir gonca gül ağacının üstünde, bir sevinç duyarım içimde...
Çünkü bir güzellik daha katılacak doğanın güzelliklerine.
Ardından goncanın güzel bir güle dönüşeceği gelince aklıma, başlarım üzülmeye.
Çünkü mutlaka solmaya mahkûm olur güller, başka güllerin sırası gelsin diye...
Bunun adına doğa kitaplarında "yaşam saygısı" derler.
Bülbüllere gelince...
Onlar fazla dayanamazlar üzülmeye.
Dayanamazlar güllerin solup solup yere dökülmelerine.
Dayanamazlar aşk derdi ile doğayı terk etmelerine.
Ve bir sabah kalktığınızda bakacaksınız ki bir bülbülün cesedi yatar gül ağacının dibinde.
Biliniz ki ne kadar acı olsa da bu tür hikâyeler, yaşam kuralı böyle...
Aşk bir sonsuzluğun ürünü olduğuna göre, fanilerin bedenlerinde sonsuza kadar yaşayamaz.
Yine de aşk hep yaşatılacaktır ilelebet âşıkların yüreklerinde...