İyiliği kötülüğe tercih etmekse ahlaklı olmak, iyi olan bencil olamaz. Çünkü iyi olan, iyiliği kendi çıkarına kullanmaz. İyilik yaptım diye de böbürlenip durmaz. Sadece insanlık borcunu yerine getirdiğini vicdanında yaşar ve bir huzur duyar.
Aslında sırf iyilik için insanlar iyilik yapmaz. Çünkü iyilik tercihi bir niyettir aslında. Hatta bir alışkanlıktır iyi insanlar için iyilik yapmak.
Çünkü iyilik timsali bile olsa bir insan, iyi niyetli olduğu halde bazen eylem sonucu kötü olarak da yorumlanabilir. Bu durumda kalan iyi bir insan, belki ortaya çıkan sonuçtan dolayı ara ara pişmanlık hissi de duyabilir. Ama vicdani sorumluluk bilinci ile hiçbir zaman suçluluk hissi yaşamaz.
Sonuçta anlaşılır ki ahlaklı insan, sırf iyilik yapmak için istemli olarak iyi olmaz. İyi olmak için sadece “iyi niyetli” olmak yeterli olur kanımca.
Ve ahlak söz konusu olursa, ahlakta ön koşul her zaman iyi niyetliliktir esasında.
