Huzurludur yalnızlığına rağmen. Huzurludur yaşamdan bir şikâyeti yokken yaşarken. Mutlu olabileceğini de düşünebilir insan.
Yüzündeki çizgiler bile aşırı değildi yaşına bakıldığında. Her hâliyle kanıtlıyordu bunu konu insan. Gözleri parıldıyordu hâlâ, bu da zihin işlevlerinin normal çalışmakta olduğunu kanıtlıyordu insana.
Kanımca mutsuz diyemeyiz böyle tanımlanan bir insana.
Büyük beklentileri yoktu onun. Bunun için hayal kırıklıklarının hiç yeri olamazdı hayatında. Böyle olduğunda yaşam çok tatlı gelmez mi insana?
Daha önemlisi, ne hırs ne kıskançlık, hatta ne rekabet kalmıştı hayatında. Neredeyse her aldığı soluktan dolayı şükretmek geçerdi aklından.
Şükrettikçe Tanrısına apayrı bir huzur saplanırdı yüreğinin ortasına. Mutsuz olmamasının imkânı var mı böyle bir insanın...
Yeter ki olabildiğince sağlıklı olsun. Yeter ki açlık acısı duymayacak kadar tok.
Bohem tarzı bir yaşamı seçmezdi hiçbir zaman. Çünkü onun da kendine göre sorumlulukları var. Sorumsuzluk gibi anormal bir duygu ile asla yaşayamazdı birlikte...
Bu nedenle bohem denilen bencil bir yaşamı kabullenemezdi mizacı itibarıyla.
Toplum yaşamından da kopamazdı kolay kolay. Ama özgürlüğünü de satmamakta kararlıydı her zaman.
Ne kadar zorlansa da inandığı bir değerdi özgür yaşamak. Çünkü mutluluğunun tek nedeniydi özgürce yaşamak...
Yalnızlığı sevmek asla engel değildi onun yaşamına. Çünkü inandığı ilkeleri vardı, kendine öncülük yapan.
Bilinsin ki kesin olarak: Yalnızlığı sevmeyen özgürlüğü de sevemez...
Sevmeli özgürlüğü insan. Sevmeli her zaman. Ölüm pahasına da olsa...