Yüzünyağar yağmurdur
göğsüme
kırsalıdır aşkın hüzündür
yüzün

Açar kendini yemişinde
Alıcın

ah ormanına senin insem
kişnesem çayırına
çimeninde u yansam sonsuza

konup kalktığı yerinden kuşların öpüyorum
öpüyorum
konup
kalktığı
sesinden
kuşların
ay  ışıyor ağzımda 

gülüşündür
açaryaramı
kanarım köküne

 şavkırGök
ağzından alırım
bal
derim dökerim
şiire 
İlkgelmiş olmaktır

AŞK
tuzudenizinçölünkumu
ayrılabilir mi
kimkimden

sorulur
İKİ neyin
tekilidir
aşkBİR

 çoğuldur
Su
 kuşkonar
şakırşarkısını
da açar
nardalında

yangını

 

 

AŞK

kaçıncı yarası

insanın

durmaksızın kanar

aykimin

yüreğine batar

da çıkar enderininden

gözlerinin

yediveren dağ

gülleri

şafak zambakları

iğdeleralıçlar

ıtırkekik ve nane

bir açar

PİR

açar

kendini

bir daha kapanmaz

kanatları

nabzımda

atar

uçar dalından

dalıma