Yüzünyağar yağmurdur
göğsüme
kırsalıdır aşkın hüzündür
yüzün

Açar kendini yemişinde
Alıcın
ah ormanına senin insem
kişnesem çayırına
çimeninde u yansam sonsuza

konup kalktığı yerinden kuşların öpüyorum
öpüyorum
konup
kalktığı
sesinden
kuşların
ay  ışıyor ağzımda

gülüşündür
açaryaramı
kanarım köküne
şavkırGök
ağzından alırım
bal
derim dökerim
şiire

İlkgelmiş olmaktır
AŞK
tuzudenizinçölünkumu
ayrılabilir mi
kimkimden
sorulur
İKİ neyin
tekilidir
aşkBİR

çoğuldur
Su
kuşkonar
şakırşarkısını
da açar
nardalında
yangını
 

AŞK
kaçıncı yarası
insanın
durmaksızın kanar
aykimin
yüreğine batar
da çıkar enderininden
gözlerinin
yediveren dağ
gülleri
şafak zambakları
iğdeleralıçlar
ıtırkekik ve nane
bir açar
PİR
açar
kendini
bir daha kapanmaz
kanatları
nabzımda
atar
uçar dalından
dalıma