Işıldarmış işleyen demir Söz bin yıllardan süzülüp gelmiş iyi de olmuş
Peki işin aslı şu olmalı değil mi. İşleyen demirci ışıldar pırıl pırıl da ışıldatır hayatı da
Bir başına demir durduğu yerde demir ışıldar mı ışıldamaz asla paslanır hatta dura dura
Demek ki neymiş ışıldaması için demirin çalışkan ve yaptığı için ustası bir demirci gerekirmiş işine saygı duyan severek yapan
Biz eskiden böyle miydik başka hiçbir yerinde dünyanın yapılmazdı yapılamazdı bizim bizim için her Ramazan her Ramazan yaptığımız Ramazan çörekleri
Evet pek çok siyasetçinin ismini büyük harfle başlamam yazmaya da Ramazan çöreğini ille de Büyük harf ile başlarım öyle başlarım çünkü özeldi Ramazan çöreği hem de çok özeldi eşine rastlanamazdı dünyanın hiçbir ülkesinde.
Biz de özeldik eskiden bakmayın şimdiki halimize
Her birimiz kendine özgü ve kendi halinde insanlardık gün işleyip gün karın doyuran ve memleket ile hayatı konu komşuyu insanları seven
Birey lakırdısı icat edilmediydi daha ama her bir insan kendi
Ne özgüydü ve özel
Ne Leman Feridun gibi okul Müdiresi vardı bir tane daha ne de bevvap Huriye abla gibi bir okul temizlikçisi
Viktorya Kız lisesi öğrencilerinin ablasıydı da bütün öğrencilerini kızı gibi görürdü
Yabancılaşmadıydı insanlar ne işlerine ne de kendilerine
‘‘ Remezan Çöreği ’’ diye seslerdi de eklerdi Ellerin yanar Bir daha ne öyle bir çörekçi oldu ne de öyle çörek ne de öyle ramazan
İnsan sıcaktı insanlara ve hayat komşuluk çerçevesinde güzeldi
Dermandı herkes bir birinin derdine
Şimdi öyle mi.
Peki niye öyle değil sordunuz mu sordunuzsa kendinize cevaplayın da kendi kendinize.
Kaç demirci var Kıbrıs Türkleri arasında ve kaç berber kaç terzi kaç duvar ustası kaç marangoz
En son kim yaptı mezdekili çöreği
Ve niye satılmıyor sokaklarımızda elleri yakan Remezan çöreği
Yapmıyoruz da ondan
İşleyen demirci kalmayınca demir de işte böyle paslanır ışıldamaz