Canlıyı şöyle tanımlar doğayı inceleyen bilimler... Derler ki doğacılar: “Canlılar doğar, büyür ve ölürler...”
Bu tanıma göre doğan canlılar asla doğdukları gibi kalmazlar. İlle de büyürler onlar. Yavru olarak kalamazlar. Yaşamlarını sürdürmek için hem büyürler hem de becerilerini geliştirerek özgürce yaşam savaşına katılırlar.
Ama bir canlının büyümesi istenmezse ve yavru kalmasında ısrar edilirse sahiplerinin kölesi gibi yaşarlar...
Üretim yapmak için ne imkân ne de teşvik bulabilir insan... Üretmezse insan toplulukları özgürlükten yana biçare sayılırlar, tutsak yaşamaya adaydır bu gibi toplumlar.
Üretme koşullarını ellerinden alanlarsa sonra dönerler, yaşam verdikleri insanı tembel olarak adlandırırlar.
Zaman geçtikçe üretim refleksini kaybetmiş olur zavallılar. Tutsaklığa mahkûm edildiklerini daha sonra anlarlar... Hatta ilerledikçe zaman, tembel olduklarına dair iftiralarına artık kendileri de inanmaya başlarlar.
Bir zaman gelir ki tutsak garibanlar kendi kendilerini yönetmekten de vazgeçirilirler. Onlar bundan böyle tutsak edilmiş yavrular...
Zaman içinde yönetme tutsaklığı ile de kalmazlar... Tüm özgürlüklerini teker teker ellerinden alır acımasızlar.
Onlar, o biçareler artık büsbütün çaresizdirler. İster istemez uğradıkları haksızlıkların adını kader koyarak yaşar gibi yaşarlar...
