Bir gece yaşlı bir insan ziyaretime geldi rüyamda.
"Tanıyacağını sanmıyorum ama senin dedenim ben." dedi.
"Öyle de seni bilmem ben."
"Biricik kızımın oğlusun sen."
Haklı olabilirsin de...
Sen rahmetlendiğinde ben doğmamıştım.
Seni ne yaşarken gördüm ne de defnedildiğinde.
Bir resim bile bırakmadın geride.
Resminle olsun tanışmak için...
Resmini esirgedin bizlerden.
Ama geldin, rüyama girdin.
Çok sevindim.
Çünkü ben hiçbir dedemi yaşarken görmedim.
Dedesiz doğdum, dedesiz büyüdüm.
Hep dedesizliği yaşadım.
Ve hep gıpta ettim dedesi olanlara.
Kısmet seni bir rüyada tanımakmış.
Hoş geldin...
İlk sözü şu oldu dedemin:
"Ben dünyayı da sizleri de çok değişmiş gördüm...
Tanımak zor oldu benim için.
Ama anlatmaya çalıştığım başkadır benim.
İlk bakışta dünya insanını çok şanslı gördüm.
Yaşam kolaylaşmış insan için...
Neredeyse kimseler yorulmuyor.
Mesafe tanımadan dünyayı dolaşmak mümkün...
Yaşamak için daha nice kolaylıklar gördüm dünyada...
Sağlık hizmetleri eskiyi aratmıyor...
Daha sayacak çok artılarınız var.
Ama sizleri üzmek istemiyorum ama söylemem gerek...
Be oğlum, bu kadar yaşam olanakları varken neden kimsenin yüzü gülmüyor?
Niye sevgi yok, muhabbet yok?
Niye mutlu değil insanlar?
Niye mutsuzluklarının çaresini bulmak için el birliğiyle beyinlerini olsun yormuyor bu insanlar?
Neden... Neden... Neden?.."
Dedem kayboldu birden...
Anlatmak istedim rüyamı sizlere.
Çünkü bu rüyam ve yorumu sadece kendimi değil, her insanı ilgilendirmektedir.
