Sessizce sokulmuştun yanıma, neredeyse fark edilmezdin. Bir tüy gibi hafiftin. Belki de bir hayaldin o anda...
Hayır, hayır demiştim içimden buna. Sen bir hayal değildin. Her zaman aşina olduğum sendin. Sadece ruhun olamazdı karşımda, bedeninle birlikteydin. Çünkü o an aşina olduğum kokunu algılamakta idim. Yanılgı içinde değildim.
Haklıydın sen zaman zaman sitem ederken bana. Uzak olduğumu ima ederdin ve haklıydın...
Çünkü uzun süren ayrılıklarımızda sadece hayalinle avunmakta idim. Hele uzadıkça ayrılıklar, sıla sendromu nedeniyle hayal kurabilmede zorlanmaktaydım.
Ne var ki sıla hasretiyle hayalini kuramaz olsaydım bile, hatta belirli bir süre unutsaydım bile çehreni, böylesine bir hüsran uzun süremezdi....
Çünkü biz yaratılırken bile et ve tırnak gibiydik.